Το σημερινό άρθρο θα είναι μία ωδή στο μεγάλο Τζιμπρίλαρο.
Μην περιμένετε να γράψω για το πόσο μεγάλος ποδοσφαιριστής είναι, πως έχει το γκολ μέσα του και άλλα που αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα αλλά δεν απασχολούν πλέον τόσο τους οπαδούς του τριφυλλιού.
Οι οπαδοί πλέον στον Τζιμπριλ δεν βλέπουν μόνο τον ποδοσφαιριστή, βλέπουν τον αρχηγό, βλέπουν ένα από αυτούς στο χορτάρι, βλέπουν τον εαυτό τους σε κάθε του δήλωση, βλέπουν έναν άνθρωπο που τους ξαναθύμισε πώς είναι να τιμάς το τριφύλλι και πως είναι να μην σκύβεις το κεφάλι αλλά να παλεύεις συνέχεια για αυτό που πρεσβεύεις.
Πόσα χρόνια είχαμε να δούμε τέτοια προσωπικότητα να φορά το τριφύλλι; Πόσα χρόνια είχανε να ταυτιστούμε με παίχτη της ομάδας; Πόσο μας έλειψε ο Βαζέχα και ο Σαραβάκος οι οποίοι αποτέλεσαν τους τελευταίους παίχτες είδωλα.
Δεν είναι τυχαίο που οι απέναντι έχουν λυσσάξει στο να τον απαξιώσουν και τον στοχοποίησαν ευθέως με αποτέλεσμα τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν στο Καραϊσκάκη λες και μπορεί να αμφισβητηθεί η αξία του με τα χαλκευμένα δημοσιεύματα ή σχολιάζοντας την εμφάνισή του.
Βέβαια εδώ που τα λέμε αυτό που ήθελαν προς το παρών το πετυχαίνουν με την δήλωση του Σισέ ότι το καλοκαίρι φεύγει από την Ελλάδα.
Βλέπω όμως το έργο που έχει ήδη αφήσει πίσω του και είναι πολύ μεγαλύτερο από τα γκολ που έχει πετύχει, βλέπω τα πιτσιρίκια να φοράνε την φανέλα με το εννέα και είμαι πλέον αισιόδοξος ότι ξανακερδίζουμε την γενιά που κάποιοι θέλανε να χάσουμε με τα κάλπικα του λιμανιού.
Ως επίλογο τα λόγια είναι περιττά, μία ανάρτηση στο blog του:
Επειδή ο Παναθηναϊκός είναι πάνω από όλα και όλους και είμαι πραγματικά υπερήφανος που φοράω τα χρώματα αυτής της ομάδας.
Είμαστε όλοι μαζί... σαν μια οικογένεια. Αδιαίρετοι και όλοι ξέρουν ότι είμαστε οι καλύτεροι.
